SONSUZ OKUR ÖYKÜLERİ V

Onat Kutlar 

(25 Ocak 1936, Alanya – 11 Ocak 1995, İstanbul)

“Yıllardır buraya gelirim. Ne zaman bir bahar günü o esinti,

sessiz tilkiler gibi otların tepelerini karartıp geçtiğinde yüreğimde bir güvensizlik büyüse, kalkar buraya gelirim. Ne zaman

yağmurların yağmayacağından, toprağa dökülen buğdayların

tuzlu kumlar arasına sığışıp sessizce öleceklerinden, arkalarında ağaçların boz kemiklerinden başka hiçbir şey bırakmayan o korkunç çekirge sürülerinden ve zaman zaman tepeme

binen sebepsiz cinayet isteğinden korksam, kalkar buraya

gelirim. Oysa burada Tanrı, çoktan yanmıştır.”(İshak)

“Büyükanne birden yemeğe başlamadığını fark etti. Ve o

anda içine usulca doluşan o kıvamlı sabır ve kıvanç duygusuna gömüldü. Bu duygu ona uzun zaman aynı cepte ısınmış

rahat bir elin bildik anılarını çağırdı. Bunca yıldır her sıkıntının,

her acının, nice ramazan günlerinin sonunda gelen buydu

işte. Böyle anlarda serseri rüzgârların çalkalayıp durduğu karmakarışık su yüzeyinden ağır bir taş gibi dibe çöker dinlenirdi.

Kim bilir belki de bütün ömrü boyunca her şeye bu özgürlüğü

düşünerek katlanmıştı. Gittikçe sevindi …(Horozlar)

7 ARALIK 2011 Çarşamba

16:30-18:30

İletişim  Bilimleri Fakültesi ‘nin Kantini